Geen stoel bleef zaterdag leeg op de eerste zomerse dag van het jaar. Het warme geroezemoes van afgeladen terrassen zweefde door de straten van de stad.
Niet zo lang geleden was er een terrasseizoen. Dat begon in april en eindigde in september. Maandenlang zag je het grijs van Warschau en plotseling was daar de zon, de lach, het leven: een gelukkige dag in het voorjaar.
Tegenwoordig komen de terrassen bij de eerste zonnestralen van februari al tevoorschijn. Amper zes weken eerder zijn ze opgeborgen.
Als ze dat al zijn. Bij Old Dutch blijft vaak één tafeltje buiten. Als vooruitgeschoven verkenner, eenzame demonstrant tegen de grillen van de winter.
De aanwezigheid van dat ene tafeltje vestigt ongewild de aandacht op al die tafeltjes die er niet staan. Voorheen wist je in december nauwelijks meer van het bestaan van terrassen, nu blijft het knagen, het hele jaar door.
Daarom was het geroezemoes zaterdag zo lekker.