Suriname IV: Only in Surinam

zaterdag 2 juli 2011, 20:00 door Thijs Pennings

Het commissariaat van Coronie staat in Friendship, een dorp na Totness. Naast haar werkplek staat de ambtswoning van de DC. Het voor Surinaamse begrippen riante gebouw is niet in gebruik. Ramdin reist dagelijks twee keer drie kwartier naar haar huis in Nickerie. Rond haar woning in Friendship schuimen overdag ambtenaren. Als er iets te doen is in het district trekt het huis Coronianen aan. Zo ook woensdag, bij de start van de feestweek. De DC zat op het trapje voor het huis en dronk bier met haar burgers. Vrijdag ging ze feestelijk gekleed voorop in de muzikale optocht ter ere van Keti Koti.

**

Op de dag van Keti Koti reizen we van Coronie terug naar Paramaribo. Het centrum van de hoofdstad is afgesloten voor auto's. Overal staan kraampjes. Op veel plekken wordt eten en drinken verkocht maar er zijn ook veelkleurige jurken en doeken, zelfgemaakte sieraden en speelgoed. Waar muziek is wordt gedanst. Het lijkt alsof heel Paramaribo zich heeft verzameld in een stukje centrum langs de Surinamerivier. Het is hun Bevrijdingsdag.

In de avond komt iedereen naar een podium dat staat voor hotel Royal Torarica, tegenover café 't Vat en discotheek Starzz. Als Nederlander is het wennen aan de Surinaamse muziek. Op het podium staan plaatselijke Aventura's die schier eindeloos varianten van hetzelfde nummer spelen. Het is vaak moeilijk te ontdekken waar het ene nummer ophoudt en het volgende begint. Café La Caff aan de Kleine Waterstraat biedt uitkomst. Daar draaien ze Amerikaanse hiphop. Als de muziek er plotseling uitvalt is de oorzaak snel duidelijk: de deejay wordt gebeld. De muziek draait van zijn telefoon.

**

Een paar kilometer buiten het centrum van Paramaribo liggen twee winkelmalls. Volgens onze reisgids zijn dat grote centra in Amerikaanse stijl waar rijke Surinamers in hun SUV's naartoe rijden om merkkleding te kopen. We pakken een taxi naar een van de twee, de Hermitage Mall. Achterin de taxi heb je wel gordels maar geen gelegenheid om die ergens in vast te klikken. Ik ben er al aan gewend. Tijdens onze eerste taxirit waagde ik te vragen of dat wel de bedoeling is, zonder gordel achterin. Ik kreeg een meewarige blik van de taxichauffeur die me daarmee duidelijk maakte dat hij het idee alleen al bespottelijk vond.

Als we arriveren bij de Hermitage Mall blijkt het winkelcentrum minder Amerikaans dan ons was beloofd. Twee keer De Wieën, dat is het. Alleen de prijzen zijn Amerikaans. Er is merkkleding maar de collectie is beperkt. Clarence Seedorf zie ik hier niet shoppen. Het is vooral erg Surinaams. Dat zag ook Rick Dildo toen hij hier was. Only in Surinam.

Ga terug naar de voorpagina