Stel je eens voor: Een 50-plusser zit op een zolderkamer bij zijn gigantische verzameling vinyl singles en elpees. Hij heeft er ook zo'n ouderwets pick-upje staan. In willekeurige volgorde grijpt hij hier en daar een plaatje en zet het op. Oude succesnummers, die je niet meer op de radio hoort, maar die het volgens hem wel waard zijn nog eens gedraaid te worden. Al is het maar om in de sfeer van zijn jeugd terug te keren, want de muziek uit die tijd blijft een heel leven lang bij je.



Oude Duitse schlagers, het begin van de beat, Franse Chansons, cabaretnummers, dansorkesten (Edmundo Ros), conférences, Nederlandstalige (soms tenenkrommende) hits, de favorieten van je ouders (James Last) en misschien wel je grootouders (Lou Bandy), muziek die hij óf juichend begroette óf verafschuwde.
Liedjes waardoor hij zich meteen weer herinnert hoe het toen was: Kauwgomplaatjes, de rust van de jaren vijftig, dansles, duffe zondagmiddagen, instuif, schriften vol huiswerk, de tv op zaterdag (show of toneel op Duitsland 1), muzikale rebellie, de onrust van de jaren zestig, en op het voetbalveld vóór de wedstrijd altijd een vertrouwde Duitse Militaire Mars.

Elke zondag betreedt Peter Jansen vanaf 10.00 uur dat zolderkamertje. Om te voorkomen, dat hij helemaal wegdroomt in het jeugdsentiment roept zijn vrouw hem tegen elf uur onherroepelijk naar beneden, terug in de realiteit van nu. En zo hoort het ook: Koffie!